Κριτική του κ. Κων/νου Τραχανά για τη συλλογή Φωτογραφίες. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μαχητής της Άρτας, στις 7.5.2015.

ΛΟΦΟΣ ΣΤΡΕΦΗ

Οι απέναντι πολυκατοικίες
και των απέναντι οι απέναντι
Τα μικρά παράθυρά τους
τη νύχτα φέγγουν ήσυχα
κίτρινα
καντηλάκια σε κοιμητήριο.

ΦΩΤΕΙΝΗ – ΛΑΥΡΙΟ

Περιμένω τη μέρα που θ’ ανάψεις τη θάλασσα
απλώνοντας το χέρι
δείχνοντάς μου τα δέντρα του βυθού
κόκκινη θάλασσα
στις φλόγες της ριγμένοι οι φόβοι, η πόλη
η πόλη που στέκεται ανάμεσά μας
η μέσα πόλη, η έξω πόλη
κι εμείς το διάσελο
σ’ εκείνη την ανώφελη βαθιά κορφή
να τη διαβαίνουνε φωτιές κι αηδόνια.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ – ΙΩΑΝΝΙΝΑ

Το πρόσωπό μου
κρέμεται στο χωλ
σαν τα κεφάλια ελαφιών
σε σπίτια κυνηγών
πάνω απ’ το τζάκι καρφωμένα
Νομίζεις θα σου μιλήσει
το πρόσωπο
που κρέμεται στο χωλ.

Στίχοι καταλυτικοί, υπερβατικοί, με την αλήθεια τους ξεκάθαρη. Όλη η συλλογή είναι ένας χάρτης αυτογνωσίας. Μια δομημένη σύνθεση που απαίτησε από την δημιουργό της ένα ισχυρό βίωμα για να γραφτεί, αλλά και πολλή δουλειά για να κατασταλάξει μέσα της ο καταιγιστικός της οίστρος. Οι Φωτογραφίες είναι μια πληθωρική συλλογή μακροσκελών ποιημάτων, που ακόμα και ένα κόμμα δεν αφήνεται μετέωρο αλλά έχει τον στόχο του, για να μεταδώσει την αισθαντικότητα και το πάθος της δημιουργού τους.

Μεταξύ επαρχίας και πόλης, μεταξύ μοναχικότητας και συντροφικότητας, μεταξύ εσωτερικότητας και ιστορίας αναπτύσσεται η ποίηση της Σοφία Σακελλαρίου. Πυρπολεί με τον στίχο της η ποιήτρια τον ύπνο των ανθρώπων, αλλά κυρίως προσφέρει τρυφερότητα και θαλπωρή, εικόνες έρωτα και πράξεις ανθρωπιάς, παρηγοριά και ανακούφιση, μια απαλή οικειότητα ακόμη και ενώπιον του θανάτου. Του θανάτου που εμφανίζεται στα ποιήματα με σφοδρότητα και απόγνωση, που η ιστορική μνήμη και η προσωπική εμπειρία την έχουν φορτώσει. Καταγράφει με λόγο λιτό, κάποτε ωμό, τον πόνο και τον φόβο, τον δικό της και των άλλων, χωρίς όμως να βυθίζεται στην απελπισία, χωρίς να ξεχνάει όσα είναι η ζωή.

Εναλλάσσοντας η Σοφία Σακελλαρίου σε όλο το μάκρος της ποίησής της την αφηγηματικότητα με τον λυρισμό, την εκφραστική απλότητα με την έντονη χρήση της μεταφοράς και της παρομοίωσης, συνδυάζοντας τη σύντομη μορφή και την μακρόπνοη ανάπτυξη, τον χαμηλόφωνο τόνο και την λυρική ένταση, προσφέρει ένα ενιαίο έργο που κερδίζει το στοίχημα με τον χρόνο.

                                                                                  ΚΩΝ/ΝΟΣ ΤΡΑΧΑΝΑΣ