Φωτογραφίες

Εκδότης: Μελάνι, Φεβρουάριος 2015
Συγγραφέας: Σοφία Σακελλαρίου
ISBN13: 978-960-9530-97-2
ISBN: 960-9530-97-4
Σελίδες: 70

 

ΔΑΡΒΙΝΟΣ
Προσαρμόζεται ο άθρωπος. Α! Ναι! Μεγάλη αλήθεια.
Στη σωτήρια δεξιότητα της προσαρμογής
οφείλεται η επιβίωση, ο εξελιγμός του,
η βαθμιαία ή αυτόματη εναρμόνιση
με το περιβάλλον ‒ η εξαφάνιση μέσα σ’ αυτό.
Έτσι, για παράδειγμα, κι εν τω κενώ της συντομίας,
ο Στέφανος μετά το διαζύγιο και την απώλεια
της θέσης εργασίας,
έγινε η γάτα του ‒ η Φλέρυ, γάτα Αγκύρας.
Το αφεντικό του Στέφανου έγινε αυτοκτονία.
Οι εργαζόμενοι στην επιχείρηση του αυτόχειρα
έγιναν η χωρίς αποζημίωση απόλυσή τους,
η διαμαρτυρία τους έγινε βουβά, έγιναν άνεργοι
διαρκείας,
εσωτερικής διαμαρτυρίας,
και με την ευκαιρία, άλλο παράδειγμα αυτό,
ανάρμοστο μα κρατερό, σαν τον Διονύση,
ο αριστερός γίνεται κάπως δεξιός,
με πάντα εφικτή και την ανάποδη φορά,
μα και το σύρε κι έλα,
πράγμα που οι ειδικοί εξηγούν
με τη φυσική της επιβίωσης του επιτηδειότερου
ή με τη μηχανική των ρευστών.
Η Αριστέα έγινε ένα με τον κλωβό της φάμπρικας,
ειδικότερα το χέρι της ένα με τη μηχανη του κιμά.
Ο Γιαννάκης έγινε ασφάλεια πυρός
και σ’ έξι μηνες προσαρμόστηκε εκ νέου,
έγινε αντλία βενζίνης.
Η Ανθούλα έγινε Sony Ericsson,
ένα «δουλεύω και τις Κυριακές,
μ’ αρέσει, με καλύπτει».
Η Στέλλα έγινε σύζυγος μεγαλοξενοδόχου.
Ο Τάκης το τραγούδι του
άσπρο πουκάμισο φορώ και μαύρο θα το βάψω
και έπειτα καρκίνος.
Ο Νίκος έγινε ο βασιλικός
που η μάνα του τραγουδάει
– «πού μου ‘φυγε ο γλυκός μου ο σγουρός βασιλικός μου;»
Η μάνα του το μοιρολόι της.
Ο Γιώργος έγινε το κελί του στην Αλικαρνασσό.
Η Μαρία έγινε η κρύπτη της. Μια νόσος των χορδών της.
Ο Λευτέρης έγινε 50.
Εγώ το πηλίκο μου. Δεν σταματώ. Προσαρμόζομαι.
     Ξανά το διαιρώ.
Πόσα τα πρόσωπά μου;
Εσύ κάθε πρωί στις 7:30 η κάρτα των απεριορίστων διαδρομών.
Μου πήρε χρόνια να αντιληφθώ τη σπουδαία φυσική διαδικασία.
Τη δυναμική μεταβολή των οργανισμών.
Για την επιβίωση.
Για τον εξελυγμό.
         ΛΟΦΟΣ ΣΤΡΕΦΗ
Οι απέναντι πολυκατοικίες
και των απέναντι οι απέναντι
Τα μικρά παράθυρά τους
τη νύχτα φέγγουν ήσυχα
κίτρινα
καντηλάκια σε κοιμητήριο
ΙΑΣΟΝΑΣ – ΠΕΡΑΜΟΣ
        Μία μία βγάζει τις πέτρες από το πρόσωπο
        Τις τραβάει υπομονετικά από τα μάτια,
        τα μάγουλα, τα χείλη, το σαγόνι
        Βρίσκει πως μοιάζουν με τα θραύσματα
        στην άμμο,
        ανάμεσα στα βότσαλα,
       από σκόρπια υλικά, οικοδομικά,
       σκελετούς ναυαγίων,
       συντρίμμια,
       γυαλιά, σπασμένα κλαδιά,
       απορρίμματα,
       που το αλάτι τα δένει
       το κύμα τα λειαίνει
       με τον καιρό γίνονται πέτρες